Ostatnie wiadomości:
Akupresura- leczenie czy magia? - sobota, 20 czerwca 2015 22:52
Seminarium qigong z mistrzem z Shaolinu - niedziela, 13 stycznia 2013 10:06
Co to jest Reiki? - poniedziałek, 20 lutego 2012 10:37
Dowiedz się, jak Reiki uzdrawia - poniedziałek, 20 lutego 2012 10:31
Medytacja sposobem na bezsenność - sobota, 23 lipca 2011 10:47
Leczenie bezsenności przy pomocy aromaterapii - niedziela, 13 lutego 2011 18:01
Akupresura - skuteczny lek na bezsenność - niedziela, 13 lutego 2011 17:56
Leczenie akupunkturą - sobota, 11 grudnia 2010 22:57
Rodzaje stresu i przyczyny choroby - niedziela, 10 października 2010 10:24
  • Załóż swoje konto!

Charakterystyka TCM

tvm

TCM – Tradycyjna Medycyna Chińska; chiń. tradycyjny: 中醫 , uproszczony: 中医 , pinyin: zhōngyī) obejmuje zakres tradycyjnych praktyk leczniczych wywodzących się z Chin. Na całym świecie jest szanowaną formą medycyny niekonwencjonalnej lub komplementarnej.




Praktyka TCM obejmuje teorie, diagnozowanie oraz sposoby leczenia, takie jak medycyna ziołowa, akupunktura i masaż. Ściśle związany z TCM jest również często Qigong.

Teorie TCM wywodzą się z wielu źródeł, włączając w to teorie Yin-yang, pięciu elementów (przemian), system kanałów ciała ludzkiego, teorię organów Zang Fu i wiele innych.

Koncepcja organizmu jako całości. Ciało złowieka samo w sobie jest całością, a poza tym ma bliskie powiązania z otoczeniem zewnętrznym. Tradycyjna Medycyna Chińska opiera się na założeniu jedności pomiędzy ciałem a otoczeniem, co jest określane mianem „integralnej całości”.

*
Jedność w obrębie ciała.

Na ludzkie ciało składa się wiele organów, z których każdy wypełnia inne funkcje. Różne funkcje są wzajemnie ze sobą powiązane, komplementarne bądź zależne od siebie, dlatego więc są ściśle połączone ze sobą. Związki te zachodzą za pomocą kanalików pomiędzy pięcioma głównymi narządami wewnętrznymi: sercem, wątrobą, śledzioną, płucami i nerkami.

* Jedność pomiędzy ciałem i naturą

Jako że człowiek żyje w naturze, odczuwa on wszelkie zmiany, jakie w niej zachodzą. Na przykład zmiany pogody podczas każdej z czterech pór roku, powodują zmianę normalnego rytmu ciała człowieka. Na podstawie tego faktu, lekarze są w stanie odnieść pewne choroby do konkretnej pory roku. Przykładowo, epidemiczne choroby gorączkowe (epidemic febrile diseases) występują najczęściej na wiosnę. By uniknąć tzw. sezonowych chorób, wiele osób uprawia ćwiczenia fizyczne. Lekarze Tradycyjnej Medycyny Chińskiej zaobserwowali również związek pomiędzy chorobami a porą dnia. Dolegliwości mogą się stać łagodniejsze bądź bardziej dokuczliwe w zależności, czy jest wczesny poranek, późne popołudnie czy też noc. Niektóre choroby przebiegają łagodnie rano, natomiast nasilają się dopiero wieczorem. Dzieje się tak, gdyż nasze ciało w dzień posiada więcej życiowej energii, która zwalcza czynniki chorobotwórcze. W nocy ciało odsyła energię organom, co powoduje wzmocnienie czynników powodujących choroby. Odkryto, że tętno, temperatura, ilość wdychanego tlenu i uwolnienie dwutlenku węgla, a także ilość wydzielanych hormonów ma swój własny cykl w ciągu doby. Teoria cyrkulacji Qi, charakterystyczna dla Tradycyjnej Medycyny Chińskiej mówi, że okresowe zmiany klimatu, które przychodzą, co 12- 60 lat, mają wpływ na rozwój różnorodnych chorób w ciele człowieka. Promieniowanie słoneczne wpływa na pole magnetyczne, które w zamian oddziałuje na fizjologię ludzkiego ciała. Ponadto istnieje przekonanie, że różne szerokości geograficzne także wpływają na organizm ludzki. Ludzie żyjący na większych wysokościach zdają się żyć dłużej, co może być spowodowane dużą koncentracją anionów wodoru.

Przewodni cel koncepcji organizmu jako całości. Koncepcja jedności ciała człowieka z przyrodą dała Tradycyjnej Medycynie Chińskiej podstawy niezbędne do wypracowania sposobów leczenia chorób. To doprowadziło do przekonania, że wygląd języka może świadczyć o stanie zdrowa serca. Siny język świadczy o niedoborze krwi w sercu, natomiast jego fioletowy odcień wskazuje na zastój krwi w sercu. Akupunktura jest inną metodą leczenia chorób opartą na Tradycyjnej Chińskiej Medycynie. Punkty nakłucia i czas na akupunkturę jest zależny od relacji pomiędzy kanalikami, tętnem, energią życiową i krwią człowieka. Czas jest również istotnym czynnikiem w przypadku zażywania preparatów ziołowych. Przykładowo Shi Zao Tang najlepiej przyjmować rano, na pusty żołądek, natomiast insulina jest najskuteczniejsza o 4 po południu. Jest kilka przyczyn, z powodu, których ciało ma swój precyzyjny rytm i regularność. Uczeni odkryli, że ludzki organizm przystosował się do czasu obrotu ziemi wokół własnej osi, który trwa 24 godziny. Udowodniono, że szyszynka, ciało przysadkowe i nadnercze są strukturami kontrolującymi rytm i regularność.

Diagnoza i leczenie oparte na analizie znaków i objawów.
Podstawowe metody diagnozowania stosowane w Chińskiej Medycynie Tradycyjnej to: obserwowanie, słuchanie, wąchanie, dociekanie, badanie dotykiem i badanie pulsu. Pozawalają one na określenie objawów i zdobycie informacji o chorobie. Analiza tych wyników jest nazywana „Bian Zheng”. Wyznaczanie odpowiednich metod terapeutycznych zgodnie z informacjami uzyskanymi podczas badania, określa się mianem „Shi Zhi”.

Lekarze Tradycyjnej Medycyny Chińskiej raczej nie skupiają się na chorobie samej w sobie, lecz na jej objawach i przyczynach. Różne objawy mogą być leczone w podobny sposób. Niektóre przeziębienia są spowodowane wiatrem i zimnem, wymagają zastosowania silnych napotnych środków, ostrych w smaku i o rozgrzewających własnościach, podczas gdy inny rodzaj przeziębienia spowodowany jest przez wiatr i gorąco i powinien być leczony środkami napotnymi o średnim działaniu, które również są ostre w smaku, ale mają własności chłodzące. Ten przykład odnosi się do leczenia tych samych chorób różnymi metodami. Czasami różne choroby mają podobne objawy, które leczone są w podobny sposób.

Akademia Medycyny i Instytut Badań Naukowych starają się rozpoznać istotę „Zheng”. Wierzą, że „Zheng” to rozległe objawy spowodowane zakłóceniem relacji wewnątrz ludzkiego ciała. Dalszy rozwój tej metody przyczyniłby się do rozwoju nowoczesnych leczniczych metod naturalnych.

Przeciwnicy
Począwszy od końca XIX wieku, w związku z doświadczeniami z medycyną zachodnią, niektórzy chińscy politycy i uczeni próbowali stopniowo wycofać TCM z Chin. Próby te, zawsze wywołujące burzliwe dyskusje, nigdy nie osiągnęły zamierzonych rezultatów. Wielu badaczy i osób specjalizujących się w TCM w Chinach i Stanach Zjednoczonych wciąż wypowiada się za potrzebą udokumentowania skuteczności TCM przy pomocy kontrolowanej techniki eksperymentalnej, tzw. podwójnie ślepej próby. W badaniach nad akupunkturą starania te pozostawiają trudności w tworzeniu skutecznego placebo.

Warte uwagi jest to, że praktyka medycyny zachodniej (konwencjonalnej) w Chinach jest nieco inna niż na Zachodzie. W przeciwieństwie do krajów zachodnich występuje tu stosunkowo mało zawodów medycznych, wykonujących rutynowe zabiegi czy podejmujących się zabiegów takich jak masaż lub terapia fizyczna. Na dodatek chińscy praktycy medycyny zachodniej są mniej dotknięci trendami Zachodu, co umożliwia spojrzenie na pacjenta raczej, jako na całość niż jak na zbiór części i nie podejmowanie żadnych czynności, nawet, gdy z medycznego punktu widzenia jest to właściwe. Chińscy praktycy medycyny Zachodu bywają szeroko krytykowani za nadmierne przepisywanie środków takich jak kortykosteroidy czy antybiotyki przeciwko pospolitym infekcjom wirusowym. Prawdopodobnie leki te, znane powszechnie jako pomocne przeciw infekcjom wirusowym, zapewniałyby mniejszą pomoc niż tradycyjne ziołowe chińskie specyfiki.

Tradycyjne chińskie sposoby leczenia są często dużo tańsze niż metody zachodnie, które wymagają specjalistycznej aparatury lub skomplikowanych zabiegów medycznych. Lekarze TCM często krytykują lekarzy Zachodu za przywiązywanie zbyt dużej uwagi do testów laboratoryjnych i wykazywanie niewystarczającej troski dla odczuć pacjentów. Współcześni praktycy TCM kierują pacjentów ku metodom medycyny zachodniej w wypadkach, gdy ich stan zdrowotny zostanie uznany za zbyt długo pozbawiony równowagi.


Poza obszarem Chin relacje między zwolennikami TCM i medycyny zachodniej są bardziej napięte. W Chinach coraz więcej szkół medycznych włącza medycynę alternatywną do swojego programu nauczania, podczas gdy zachodni lekarze i naukowcy coraz sceptyczniej odnoszą się do TCM jako archaicznej pseudonauki i zabobonu. Sceptycyzm ten może pochodzić z różnych źródeł. Przykładowo na Zachodzie TCM jest zazwyczaj kultywowana albo przez chińskich imigrantów, lub przez osoby, które utraciły wiarę w medycynę konwencjonalną. Wielu ludzi Zachodu posiada obraz wschodniej medycyny, jako mistycznej i nieopartej na naukowych dowodach, przyciągającej tych, którzy utracili nadzieję w naukę i odrzucają naukowe wyjaśnienia. Bywały również przypadki pozbawionych skrupułów praktyków TCM, którzy czasem pogarszali stan zdrowia chorego, aniżeli go uzdrawiali, lub lekarzy o dobrych intencjach, ale niewłaściwie wyszkolonych. Unaocznieniem różnych ról, jakie odgrywa TCM w Chinach i na Zachodzie jest następujący przykład: na Zachodzie osoba ze złamaną kością prawie nigdy nie odwiedzi lekarza chińskiej medycyny, albo też nie uda do szkoły sztuk walki, by nastawić kość, podczas gdy w Chinach jest to rutyną.

W samych Chinach większość Chińczyków nie dostrzega konfliktu pomiędzy Tradycyjną Medycyną Chińską, a medycyną zachodnią. Prosty przykład – odwiedzamy zachodniego lekarza, kiedy dolega nam ostre zapalenie wyrostka robaczkowego, ale wykonujemy ćwiczenia lub zażywamy chińskich ziół, by nasz organizm był wystarczająco zdrowy do zapobieżenia takiemu zapaleniu, lub też szybko odzyskał siły po operacji. Bardzo niewielu praktyków medycyny zachodniej w Chinach odrzuca Tradycyjną Medycynę Chińską, a wielu z nich w swej lekarskiej praktyce stosuje niektóre elementy chińskiego lecznictwa.

W Chinach istnieje także pewien stopień integracji między chińską i zachodnią medycyną. Na przykład, w szpitalu onkologicznym, pacjent może zostać zdiagnozowany przez wielozadaniowy zespół i poddany jednocześnie leczeniu terapią radiacyjną, zachodnimi lekami i tradycyjną ziołową recepturą. Absolwenci uniwersytetów TCM są zdolni do diagnozowania w terminologii medycyny zachodniej, przepisywania zachodnich lekarstw i przeprowadzania mniej skomplikowanych operacji. W rezultacie, praktykują oni TCM jako specjalizację w ramach bardziej ogólnej struktury chińskiej opieki medycznej.

W innych krajach nie jest wymagane jednoczesne praktykowanie medycyny wschodniej i zachodniej przez tę samą osobę. Wykształcenie w dziedzinie TCM nie upoważnia praktyków do stawiania diagnoz w terminologii Medycyny Zachodniej, przepisywania właściwych leków ani wykonywania operacji. Podczas gdy prawo zastrzega, że wykształcenie w kierunku TCM nie upoważnia do przepisywania zachodnich lekarstw. Inne ramy legislacyjne zostały skonstruowane w taki sposób, by umożliwić zarejestrowanym praktykom przepisywanie chińskich ziół, które w innych okolicznościach mogłyby zostać uznane za trucizny.

http://www.osrodekterapiinaturalnej.pl

Dodaj komentarz


Kod antyspamowy
Odśwież